• Lotte van den Berg is geweldig trots op haar Europese titel en de bijbehorende gouden medaille.

    Dick Martens
  • Lotte van den Berg trainend in Sportschool CrossFit in Arnhem.

    berrydereusfotografie.nl

Van herseninfarct naar EK-goud

Je bent gezond en geniet van het leven, maar dan knapt er letterlijk iets in je hoofd en blijkt, dat je een herseninfarct hebt gehad. Een prognose over het herstel werd niet gegeven, maar Lotte van den Berg, nam zelf de regie in handen en werd gewichtheffen en haar ijzeren wil, 'het herstel-medicijn'.

Dick Martens

Het werd niet zomaar een medicijn. Hoewel ze het vertrouwen in haar eigen lijf en geest volledig had verloren, kwam ze onder het motto: 'Opgeven is geen optie', sterker terug en ligt er nu in haar gezellige Oosterbeekse woning, een heuse gouden medaille op tafel te blinken.

,,Ik sta weliswaar inmiddels weer met beide beentjes op de grond, ben ook weer aan het werk, maar het was heel leuk toen ik terugkwam." Er verschijnt direct weer een brede glimlach om de mond van 'de Europees kampioene' en begint het genieten toch weer. ,,De vlag hing uit, er waren bloemen en vrienden en familie natuurlijk. Ook op mijn werk stond een groot bericht op intranet. Dan besef je ook direct dat ik het sowieso wel getroffen heb. Op mijn werk, maar zeker ook met mijn gezin. Ze moeten wel meewerken, want in mijn eentje lukt het niet."

HET ONGELUK Dan staat onlosmakelijk weer 'het ongeluk' centraal. Hoe wrang ook, dat is toch waar het allemaal mee begon. ,,Vanuit het herseninfarct in 2010, ik was toen 32, merkte ik toch, dat ik heel veel invloed had op mijn herstel, door goed te eten, goed te rusten en toch te bewegen voor zover dat kon." En dat ging zeer moeizaam, maar juist dat stimuleerde van den Berg om haar leven een compleet andere wending te gaan geven. ,,Ik sportte destijds bij Sportschool Heijenoord en een van de trainers daar was een gewichtheffer en die vond, dat ik dat ook moest gaan doen. Maar daar was ik nogal sceptisch over. Ik gewichtheffen? Maar ik ben toch een keer meegegaan en was eigenlijk meteen verkocht. Het is naast een fysieke sport, ook een hele mentale sport. En ik heb zeker een paar keer letterlijk de handdoek in de ring gegooid en gezegd: 'Dat kan ik niet en dat wil ik ook niet'. Maar het bleef toch kriebelen en ben ik toch weer teruggegaan naar Nijmegen, want daar deed ik het, omdat je in Arnhem nergens kon gewichtheffen. Ondertussen was ik overgestapt naar een andere trainer, omdat ik inmiddels ook wedstrijden was gaan doen en hij geen tijd had om mij ook nog eens daar te gaan begeleiden."

TRAJECT En daarmee kreeg haar 'gewichthef-carrière' meer en meer gestalte. ,,Bij We Lift, onderdeel van CrossFit Arnhem ben ik met drie jonge jongens het hele traject aangegaan. Zij begeleiden mij heel goed, zowel in training als in voeding, maar ook 'het mentale'. Zij hebben dan heel wat te stellen met een vrouw zoals ik. Ik kan soms heel pittig zijn, als er bijvoorbeeld iets niet lukt. Maar dat is tegelijkertijd ook waarom ik het doe. Maar bovendien vond ik dat training geven ook erg leuk en ben ik mijn papieren gaan halen en nu geef ik daar zelf ook les. Dat is echt te gek, ook omdat ik het doe naast mijn gewone werk in de reclassering. Ooit werd er gezegd: 'je bent arbeidsongeschikt' en dat is het. Maar nu heb ik en een baan, ben ZZP'er als voedingsdeskundige en sport ook nog eens op hoog niveau. En dat gaat tot nu toe goed. Maar ik heb wel met mijzelf afgesproken, dat ik het doe zolang ik het leuk blijf vinden. Zo niet, dan stop ik ermee. Dat kan ik mij dan niet meer veroorloven."

MEDEWERKING Van den Berg (41) doelt dan op alle medewerking die ze zowel op haar werk, als ook in de huiselijke kring krijgt. ,,Op mijn werk zijn ze erg flexibel. Maar ook hier thuis. Glenn, mijn man is er een uit duizenden. Hij zorgt dat hier thuis alles doorloopt, terwijl hij als marinier ook veel weg is. En als hij er niet is, moet ik hier zijn. Dat vergt ook van zoon Boris (15) (zijn zus Fleur van 19 woont inmiddels in Nijmegen) planning en acceptatie. ,,De laatste anderhalve week voor een wedstrijd eet ik bijvoorbeeld niet mee. Ik verzorg het eten voor hen wel, maar ik zit dan aan mijn eiwitten en groente. Ben veel aan het trainen en lig al vroeg op bed." Dat zijn nog de naweeën van het infarct. ,,Mijn avond stopt uiterlijk om 21.00 uur 's avonds. Dat zijn keuzes die ik maak. Doe ik dat niet, dan heb ik daar last van. Maar als dat het is, dan mag ik in mijn handen knijpen."

GOUD Die discipline leverde haar al een Nederlandse Mastertitel (gewichtsklasse onder 71 kilo en leeftijdsklasse: 40-45 jaar) en een zilveren EK-medaille op. ,,Maar nu dus ook een Europese titel, die ik mede te danken heb aan een crowdfundings-initiatief van John en Monique van der Heijden, eigenaars van de Oosterbeekse pizzeria Fratelli. ,,Ik leerde hen kennen bij de presentatie van het magazine 'Oosterbeek Beleeft'. We raakten in gesprek en zo is het balletje gaan rollen. De pizza Cosa Nostra stond daarvoor speciaal op de menukaart. Dat is wel heel speciaal, het voerde wel de druk op, maar leverde mij een gouden medaille op. Het leverde wel € 700,00 op en dat was wel de reis naar Finland. Ik ging erheen om mijn zilveren medaille te verdedigen, maar in Finland klopte alles. Het was wel een echte strijd. Ik had veel, vooral Finse concurrentie, die natuurlijk massale steun van het thuispubliek kregen. Maar zij konden de druk niet aan. En dan heb je ineens goud, sta je op dat podium en wordt voor jou het Wilhelmus gespeeld. Ongelofelijk. De aanleiding was natuurlijk heel heftig, maar nu denk ik: 'het is niet voor niets geweest'. Ik kan, hoewel het een cliché is, oprecht zeggen, dat ik elke dag dat ik er ben waardeer en kan doen wat ik leuk vind."