• Wageningse Else Noë, in juli 2012, nog aan het begin van haar schermcarrière.

    Dick Martens
  • Else Noë (links zittend) is na haar terugkeer uit Italië, weer actief in de door haar zo geliefde schermsport. Als coach en af en toe ook weer als speelster.

    Collectie Else Noë

Else Noë nog altijd besmet met het schermvirus

WAGENINGEN Het begon allemaal met een gymnastiekles op de basisschool. Daar hing een poster van de schermvereniging La Prime uit Wageningen. Het werd het begin van een mooie 'schermreis' van de Wageningse Else Noë. Maar nu bijna twintig jaar later koestert ze de floret en de schermsport nog altijd.

Dick Martens

Wageningen is inmiddels verruild voor Utrecht. Maar schermvereniging La Prime is nog altijd in haar herinneringen, ze keerde er onlangs ook terug om nog een clinic te geven. Terugkeren deed ze ook naar de schermsport, hoewel die niet echt helemaal uit haar leven verdween, want een bezigheid waar je je gepassioneerd richting de Europese top werkte, verdwijnt nooit meer uit 'je systeem'. En dat is zeker bij de inmiddels 27-jarige Noë zeker niet het geval.

MONOLOOG In haar nieuwe woonplaats laat ze haar sportieve en inmiddels ook maatschappelijke carrière de revue passeren. Het wordt een monoloog waarbij opvalt, dat haar verhaal van het begin tot het einde en dat in tegenstelling tot de regen die tegen de ramen van Restaurant Zeyn tikt, gepaard gaat met een stralende glimlach. Het wordt, geheel conform de slogan van het restaurant, 'een mooie ontmoeting'. ,,Het begon inderdaad allemaal bij Wageningen en al snel kwam ik erachter dat ik meer wilde trainen en ook wedstrijden wilde gaan schermen. Inmiddels werd er op Papendal een selectie opgezet, waar ik toen ook ben ingerold en uiteindelijk ben ik bondscoach Rorik Janssen gevolgd toen hij naar Duitsland terugkeerde en daar heb ik tot aan mijn eindexamen mee getraind. Ik probeerde ook op vrijdag nog wel bij La Prime te blijven trainen, maar dat werd op het laatst lastig, omdat ik dat op de vrijdag deed en dat werd steeds vaker of een rustdag voor een wedstrijd, of een reisdag naar wedstrijden toe. Maar het goede contact is altijd gebleven en zij hebben mij destijds ook alle ruimte gegeven om mijn vleugels uit te kunnen slaan."

TWEEDE HUIS Inmiddels was het niveau van de Wageningse met sprongen vooruit gegaan en de ambitie nam hetzelfde tempo aan, wat leidde tot een opmerkelijke en moedige vervolgstap. ,,Ik maakte nadat ik mijn eindexamen VWO, op Het Streek technasium in Ede, had gehaald de keuze om naar Italië te gaan, echt om met schermen verder te kunnen. Daar had ik toen al contact met Andrea Borella, de huidige bondscoach van het Nederlands floretteam, waar ik vervolgens zes jaar bij heb getraind. Daar, in Padova, was het geweldig. Het is echt mijn tweede huis geworden. Ik ben er onlangs weer een week geweest, vrienden bezocht maar ook weer met de club meegetraind. Ik probeer nog altijd een of twee keer per week daarheen te gaan. De club (Comini Padova 1885) is ook enorm gegroeid en de jeugd, die toen nog jeugd was toen ik er schermde, zit nu in de Italiaanse selectie. Het is dan ok ontzettend leuk om te zien hoe sterk die club inmiddels is geworden."

PADOVA In die progressie die de 'Padova-jeugd' inmiddels heeft gemaakt, had Noë zelf ook een aandeel. ,,Al snel begon ik naast mijn eigen trainingen ook de jeugd al les te geven, eerst nog ondersteunend, maar later ook als coach en deed ik de wedstrijdbegeleiding, dat deed ik ook nog bij Montabelluna, een andere Italiaanse club, dus ik heb er wel veel ervaring opgebouwd in het lesgeven. Daar was Andrea ook heel lang de hoofdtrainer en hij zocht er nog een trainer bij." In Italië haalde ze met het team van Padova fraaie resultaten

TOEKOMST Na zes jaar Italië, waarin ze ook haar Bachelor nog eens haalde, was schermen op niveau ook al op een wat lager pitje gezet, mede omdat de financiële middelen om op dat niveau door te gaan ontbraken. ,,Toen heb ik zelf de keuze gemaakt om mij te richten op werk, leuk werk en ben teruggekeerd naar Nederland, waarbij ik wist dat ik hier niet dezelfde omgeving zou kunnen vinden als in Italië en had ik ook geen zin meer om mij met schermen bezig te gaan houden. Toch begon het na een jaar alweer te kriebelen en juist toen werd ik benaderd door de schermclub Pallos Zij hadden gehoord dat ik hier woonde en nodigden mij uit om eens te komen kijken. Dat heb ik gedaan en was direct weer verkocht. Ik zag ook al snel dat, ik met mijn Italiaanse ervaring, nog wat kon toevoegen. Het klikte eigenlijk direct en ben vol enthousiasme met lesgeven begonnen en heb zelfs recreatief alweer wedstrijden geschermd. Een beetje in de voorbeeldrol, omdat ik vind dat de jeugd dat ook moet gaan doen. Overigens gingen de wedstrijden best goed. Ik ben nog fit, ik miste alleen wat fijnmotoriek. In Nederland kan ik zeker nog wel mee. Ik ga wel met het team van Pallos het Nederlands kampioenschap equipe meedoen, maar niet voor het resultaat, maar meer om aan het teamgevoel binnen de club te bouwen. Toch vind ik het nog wel moeilijk om mijzelf niet meer als topsportster te zien, omdat ik het competitiegevoel mis, maar ik weet ook hoeveel ik ervoor zou moeten opgeven om het te doen naar mijn eigen tevredenheid. Dat wil ik niet meer, ook omdat ik mijn baan heel erg leuk vind."

Noë helpt bij de Windunie mee aan initiatieven voor het ontwikkelen van windenergie en de enige reden waarom ze uit Italië terugkeerde. ,,Als ik de Windunie in Italië had kunnen doen, had dit interview daar gemoeten. Ik heb ook mijn eigen bedrijfje Noë Fencing Training opgestart. Mijn grootste uitdaging is nu om al die zaken te gaan combineren, dat zie ik ook wel als mijn toekomst."