• Leny Soeterbroek

    Eugene Leenders

De emotionele achtbaan van arts Leny Soeterbroek

OOSTERBEEK De chemokuur tegen de kanker werkte averechts op de medicijnen voor de dwarsleasie. Ze ging door een hel. Maanden moest ze noodgedwongen revalideren in Utrecht. Nu moet het klaar zijn. Leny Soeterbroek (66) ging gisteren in haar eentje naar Suriname, een geriatrische afdeling helpen opzetten in het Vincentius ziekenhuis in Parimaribo.

Eugene Leenders

Ze heeft niet iedereen verteld, dat ze in een rolstoel zit. Dat geeft altijd zo'n gedoe. Plots ziet iedereen beren op de weg. Zaterdag bracht echtgenoot Andre, haar naar Schiphol en 9 uur later landde ze op Zanderij in Paramaribo. Maandag gaat ze aan de slag als specialist ouderengeneeskunde. In het Sint Vincentius ziekenhuis zijn twee kamers geschikt gemaakt voor de opname van patiënten met geriatrische problemen en natuurlijk draait ze mee in de polikliniek. Ze is er weer redelijk bovenop en dat moet gevierd worden door gewoon weer even hard te werken en je dromen waar te maken,

DWARSLEASIE Leny Soeterbroek uit Oosterbeek. In oktober 1990 liep ze door een ernstig verkeersongeval op de weg naar een vergadering van de Lions in Renkum een incomplete dwarslaesie op. Ze kan kleine stukjes lopen, maar is grotendeels afhankelijk van een rolstoel. Haar collega-artsen keurden haar direct voor 100 procent af. Maar, dan ken je Leny niet. Ze weigerde en ging gewoon weer aan de slag in Veenendaal. Ook zorgde ze dat hun geadopteerde zoontje uit Sri Lanka niets te kort zou komen. Hij was net 4 maanden in Nederland toen het ongeluk gebeurde Ze adopteerde met Andre later nog een meisje uit Sri Lanka en ze namen de zorg voor twee Arnhemse pleegkinderen op zich, één van die kinderen werd later ook officieel geadopteerd.

Leny: ,,Natuurlijk waren de gevolgen van het ongeluk verschrikkelijk. Maar, wat koop je ervoor om te gaan zitten treuren. Het klinkt misschien raar, maar de combinatie arts/patiënt heeft ook voordelen. Ik kan me heel goed inleven in een patiënt. Weet uit ervaring wat het met je doet wanneer de rolstoel niet goed rijdt of de mensen je meewarig aankijken wat het betekent om afhankelijk te zijn. Maar ook dat er, met beperkingen, altijd nog andere mogelijkheden zijn.''

AVERECHTS Al die jaren werkte ze door tot 2016. Toen was het welletjes geweest. Nu genieten met Andre van reizen en de kinderen. Hopen dat ze nog opa en oma mogen worden, Het vroegpensioen kende drie weken van geluk, toen ontdekte ze een knobbeltje in haar oksel. Dat betekende opereren, bestraling, en chemotherapie. Leny: ,,Je schrijft het op in één regel, maar het mag, duidelijk zijn dat het overleven was". Tot overmaat van ramp werden de lange termijn effecten van de dwarslaesie erger. Ze belandde in een hel. Door de chemo kon ze niet meer goed nadenken, niet meer organiseren, haar lijf wilde niet meer en ze was moe, moe, moe.

Niks leek meer te helpen. Totdat ze verwezen werd naar de revalidatiekliniek de Hoogstraat in Utrecht. Leny: ,,Acht weken heb ik er gezeten. Langzaam maar zeker kreeg ik een stukje energie terug. Minstens zo belangrijk was het geestelijk proces. Accepteren wat je niet meer kan en de focus leggen op dingen die je nog wel kunt. Herstellen moet je alleen doen, maar de begeleiding en steun hebben me wel heel erg goed gedaan." Terug in haar woning aan de Stationsweg in Oosterbeek wilde Andre weer "gewoon" op vakantie. Hij huurde een caravan voor een proefweekje in Nederland. Dat beviel zo goed dat ze afgelopen jaar ruim vier weken door Frankrijk trokken en veel tochten met de handbike en fiets maakten.

Leny Soeterbroek: ,,Tegenwoordig gaat bijna iedere student voor een stage naar het buitenland. Toen ik studeerde was dat maar voor weinigen weggelegd. Ik ben na mijn studie gelijk gaan werken. Het bleef altijd knagen. Ik wist het zeker na mijn revalidatie: Ik wil graag naar het buitenland en nog iets met mijn kennis en kunde doen. Sri Lanka lag voor de hand, waar de kinderen vandaan kwamen. Het bleek te complex. Via de Lions kwam Suriname op mijn weg, daar staat de ouderenzorg nog in de kinderschoenen

SURINAME In het Vincentius ziekenhuis in Paramaribo is er veel draagvlak om een geriatrische unit te starten. Er is weinig kennis van de gespecialiseerde ouderenzorg terwijl er veel ouderen, die opgenomen worden, deze zorg nodig hebben. De komende 6 weken helpt ze met het opstarten van die geriatrische unit, te beginnen met 4 bedden. Alles heeft ze zelf geregeld, met steun van de Lions. Soeterbroek is een echte Lion. Al jaren. Ze was toen ze verongelukte op weg naar een Lions bijeenkomst, Het netwerk hielp haar met contacten en Leny regelde goedkoop vervoer in de container van een bedrijf dat een tweewekelijkse dienst op Suriname onderhoudt. Dat moet nog wat meer worden, want de rolstoelen, tilliften, po-stoelen en hoog-laag bedden komen van verschillende kanten.Er is grote behoefte aan nog meer middelen. Leny: ,,Een verhaal op zich wat er aan waardevol medische spullen in boxen in Nederland ligt opgeslagen."

Meer info: leny.soeterbroek@gmail.com